Ҷ: Парвардигори ман Аллоҳ аст, ки ман ва дигар ҷаҳониёнро бо неъматҳои Худ парваронида аст. Ӯ маъбуди ман аст ва ҷуз Ӯ маъбуди дигаре нест. Ӯ Офаридгор, Соҳиб, рӯзидиҳанда ва тадбиркунандаи ҳар он чизест, ки дар олам вуҷуд дорад.
Далели ин гуфтаҳо фармудаи Аллоҳ Таъоло аст: (Сипос махсуси Аллоҳ Таъоло–Парвардигори ҷаҳониён аст) (Сураи Фотиҳа, ояти 2)

Ҷ: Дини ман Ислом аст, ки маънои он: Таслим шудан дар баробари Аллоҳ бо ягона донистани Ӯ, сари итоат фуруд овардан ба Ӯ ва безорӣ ҷустан аз ширк ва мушрикон аст.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Ҳамоно, дини бар ҳақ дар назди Аллоҳ Ислом аст) (Сураи Оли Имрон, ояти 19)

Ҷ: Муҳаммад саллалоҳу алайҳи ва саллам.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Муҳаммад фиристодаи Аллоҳ аст) (Сураи Фатҳ, ояти 29).

Ҷ: Калимаи тавҳид "Ло илоҳа илло Аллоҳ" гуфтан ва маънояш чунин аст: "Нест маъбуди барҳақ ҷуз Аллоҳ".
Аллоҳ Таъоло мефармояд: ([Эй Паёмбар] бидон, ки маъбуде [ба ҳақ] ба ҷуз Аллоҳ Таъоло нест.) (Сураи Муҳаммад, ояти 19)
Аллоҳ субҳонаҳу ва Таъоло мефармояд: (Ин бад-он сабаб аст, ки Аллоҳ Таъоло ҳақ аст ва он чиро, ки [мушрикон] ҷуз ӯ мехонанд, [ҳама] ботил аст ва Аллоҳ Таъоло баландмартабаи бузург аст.) (Сураи Ҳаҷ, ояти 62)

Ҷ: Аллоҳ дар осмон ва бар Арш аст, болотар аз ҳама махлуқот. Худи Худованд мефармояд: ([Парвардигори] Раҳмон [онгуна ки шоистаи Ӯ аст ва бидуни он ки муҳтоҷ ба Арш бошад] бар Арш қарор гирифт.) (Сураи Тоҳо, ояти 5)
Дар ҷои дигар мефармояд: (Ва Ӯст, ки бар бандагони худ чира ва фавқи (онон) аст ва Ӯ ҳакими огоҳ аст.) (Сураи Анъом, ояти 18).

Ҷ: Маънояш ин аст, ки Аллоҳ Таъоло ӯро барои ҷаҳониён муждадиҳанда ва бимдиҳанда фиристода аст.
Он чи дар бораи эшон воҷиб аст:
1. Итоати ӯ дар он чи фармудааст.
2. Тасдиқ ва бовар кардани ӯ дар он чи хабар додааст.
3. Нофармони накардан аз ӯ.
4. Аллоҳ Таъолоро бо равише, ки ӯ фармудааст, ибодат кардан, ки он пайравӣ аз суннат ва тарки бидъат аст.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Ҳар ки аз паёмбар итоат кунад, дар хақиқат, аз Аллоҳ Таъоло итоат кардааст.) (Сураи Нисо, ояти 80)
Ва Аллоҳ субҳонаҳу мефармояд: (Ва аз рӯйи ҳавои нафс сухан намегӯяд. 3 [Ин Қуръон] Ваҳй [-и илоҳӣ] аст, ки [ба ӯ] илқо мешавад. Ин [Қуръон] ҷуз панд барои ҷаҳониён [инсон ва ҷин] нест. 4) (Сураи Наҷм, оятҳои 3-4)
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Бе тардид, дар [ рафтор ва гуфтори] Расулуллоҳ, барои шумо сармашқи некуе аст; барои ҳар ки ба Аллоҳ Таъоло ва рӯзи охират умед дорад ва Аллоҳро бисёр ёд мекунад.) (Сураи Аҳзоб, ояти 21)

Ҷ: Аллоҳ Таъоло моро танҳо барои ибодати Худ офаридааст ва Ӯро ҳеҷ шарике нест. Ӯ моро беҳуда ё барои бозӣ ва саргармӣ наофаридааст ва моро беҳуда ва дар ғафлат нагузоштааст.
Худованд мефармояд: (Ва ҷинну инсро фақат барои ин офаридам, ки Маро ибодат кунанд [ва аз бандагии дигарон сар боз зананд].) (Сураи Зориёт, ояти 56)

Ҷ: Ибодат номи фарогири ҳар сухан ва амалҳои зоҳирӣ ва ботинӣ аст, ки Аллоҳ Таъоло онро дӯст медорад ва ба он розӣ аст.
- Амалҳои зоҳирӣ: монанди зикри Аллоҳ бо забон, тасбиҳ, таҳмид ва такбир гуфтан ва намозу ҳаҷ анҷом додан.
- Амалҳои ботинӣ: монанди таваккал, тарс ва умед.

Ҷ: Бузургтарин воҷиб бар мо ин ягона донистани Аллоҳ Таъоло аст.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Ва эшон фармон наёфтанд, ҷуз ин ки Аллоҳро бипарастанд, дар ҳоле ки дини худро барои ӯ холис гардонанд [ва аз ширку бутпарастӣ] ба тавҳид рӯ оваранд;) (Сураи Байина, ояти 5)

Ҷ: 1. Тавҳиди рубубият: Яъне, имон ба ин ки Аллоҳ Офаридгор, рӯзидиҳанда, молик ва идоракунанда аст. Дар парвардигорияш танҳо ва бешарик аст.
2. Тавҳиди улуҳият: Яъне, ягона қарор додани Аллоҳ Таъоло дар парастиш ва ин ки касе (ё чизе) ҷуз Аллоҳ Таъоло парастида нашавад.
3. Тавҳиди исмҳо ва сифатҳо: Яъне, имон овардан ба исмҳо ва сифатҳои Аллоҳ Таъоло, ки дар Қуръон ва суннат ворид шудааст, бидуни монандиву шабоҳат додан ва бидуни инкору кайфият маълум кардан.
Далели се навъи тавҳид ин аст: Аллоҳ Таъоло мефармояд: ([Ҳамоно] Парвардигори осмонҳо ва замин ва он чи миёни онҳост; пас, ӯро парастиш кун ва бар ибодаташ шикебо [ва пойдор] бош. Оё [ҳаммонанд ва] ҳамноме барояш мешиносӣ?») (Сураи Марям, ояти 65).

Ҷ: Ширк овардан ба Аллоҳ Таъоло аст.
Худованд мефармояд: (Бе гумон, Аллоҳ Таъоло ин гуноҳро, ки ба Ӯ ширк оварда шавад, намебахшад ва ғайр аз онро – барои ҳар ки бихоҳад – мебахшад; ва ҳар ки ба Аллоҳ Таъоло ширк варзад, яқинан, гуноҳи бузург ба гардан гирифтааст.) (Сураи Нисо, ояти 48).

Ҷ: Ширк он аст, ки инсон барои Аллоҳ Таъоло дар ибодат ё парвардигорияш ё номҳо ва сифатҳояш шарик ва ҳамсон қарор диҳад.
Ва анҷом додани ибодатҳое барои ғайри Аллоҳ Таъоло аз ҷумлаи ширк аст.
Анвоъи ширк:
- Ширки акбар (бузург): Монанди ғайри Худоро хондан ё саҷда кардан барои ғайри Ӯ, ё забҳ кардан барои ғайри Аллоҳи бо иззату ҷалол. (Ширки акбар инсонро аз дини ислом хориҷ мекунад.)
- Ширки асғар (хурд): Он ширке аст, ки инсонро аз доираи Ислом берун намекунад, монанди: Савганд ёд кардан ба ғайри номи Аллоҳ Таъоло, ё тӯмор овехтан, яъне ҳар чизе, ки барои фоида ё дафъи зиён овехта мешавад ва риёи андак, монанди ин ки шахс вақте эҳсос кард, ки мардум ба ӯ нигоҳ мекунанд, намозашро беҳтару ботамкинтар мехонад.

Ҷ: Ғайбро танҳо Аллоҳ Таъоло медонад.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Бигӯ: «Касе дар осмонҳо ва замин аз ғайб огоҳ нест, магар Аллоҳ Таъоло. Ва намедонанд чи замоне барангехта мешаванд.) (Сураи Намл, ояти 65)

Ҷ: Имон шаш рукн дорад:
1. Имон ба Аллоҳ Таъоло.
2. Ва фариштагонаш.
3. Ва китобҳояш.
4. Ва паёмбаронаш.
5. Ва ба рӯзи қиёмат.
6. Ва ба тақдири некӣ ва бадӣ.
Далели он ҳадиси машҳури Ҷабраил (Алайҳи-с-салом) аст, ки Имом Муслим ривоят кардааст. Ҷабраил (Алайҳи-с-салом) дар хитоб ба Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) фармуд: "Пас манро аз имон огоҳ бисоз! Паёмбар фармуданд: "Ин ки имон биёварӣ ба Аллоҳ ва фариштагони Ӯ ва китобҳои Ӯ ва паёмбарони Ӯ ва ба рӯзи охират ва имон биёварӣ ба тақдири неку бади он".

Ҷ: Имон овардан ба Аллоҳ Таъоло: Яъне имон биёварӣ, ки Аллоҳ Таъоло ҳамон зотест, ки туро офарида ва рӯзӣ додааст ва танҳо Ӯ молик ва идоракунандаи махлуқот аст. Ӯ маъбудест, ки ҷуз Ӯ маъбуди барҳақе нест. Ӯ зотест, ки офаринишу фармонравоӣ, ҳукму қонунгузорӣ танҳо барои Ӯст ва дар ин умур Ӯро шарике нест.
Ва Ӯст он парвардигори бо азамату бузург ва соҳиби комил, ки ҳама ситоиш аз они Ӯст ва дорои номҳои неку ва сифатҳои воло аст. Ҳамто надорад ва чизе монанди Ӯ нест.
Имон ба фариштагон: Онҳо (фариштагон) махлуқоте ҳастанд, ки Аллоҳ Таъоло аз нур офаридааст, то Ӯро парастиш кунанд ва ба фармони Ӯ комилан итоат кунанд.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: ( ... балки фариштагон бандагони гиромиаш ҳастанд* Онон ҳаргиз дар сухан бар Ӯ пешӣ намегирнад ва [пайваста] ба фармонаш амал мекунанд.) (Сураи Анбиё, оятҳои 26-27)
- Паёмбар (Алайҳис-салоту вас-салом) фармуданд: "Фариштагон аз нур офарида шудаанд". Ривояти Муслим.
- Ва аз ҷумлаи онон Ҷабраил алайҳис-салом аст, ки ваҳйиро бар паёмбарон нозил мекунад. Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Ва ба ростӣ, [ин] Қуръон фуруфиристодаи Парвардигори ҷаҳониён аст* Рӯҳу-л-амин [Ҷабраил] онро фуруд овардааст* Бар қалби ту [нозил кардааст], то бимдиҳанда бошӣ* [Қуръонро] Ба забони арабии равшан [нозил намуд]) (Сураи Шуъаро, оятҳои 192-195)
Имон ба китобҳо: Китобҳое, ки Аллоҳ Таъоло бар паёмбаронаш нозил кардааст.
- Монанди Қуръон, ки бар Муҳаммад (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) нозил шудааст.
Инҷил: бар Исо алайҳис-салом нозил шудааст.
Таврот: бар Мусо алайҳис-салом нозил шудааст.
Забур: бар Довуд алайҳис-салом нозил шудааст.
Саҳифаҳои Иброҳим ва Мусо алайҳимос-салом, ки бар ин ду паёмбар нозил шудааст.
Имон ба паёмбарон: Онон касоне ҳастанд, ки Аллоҳ Таъоло ба сӯи бандагонаш фиристодааст, то онҳоро таълим диҳанд ва ба корҳои нек ва биҳишт мужда диҳанд ва аз бадӣ ва дӯзах барҳазар доранд.
Ва беҳтарини онон паёмбарони улулъазм ҳастанд, ки инҳоянд:
- Нуҳ алайҳис-салом.
- Иброҳим алайҳис-салом.
- Мусо алайҳис-салом.
- Исо алайҳис-салом.
- Муҳаммад саллалоҳу алайҳи ва саллам.
Имон ба рӯзи охират: Ҳар он чи пас аз марг дар қабр ва рӯзи қиёмат ва рӯзи растохез ва ҳисоб аст, ки аҳли биҳишт дар манзилгоҳҳои худ ва аҳли дӯзах дар манзилгоҳҳои худ қарор мегиранд.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Ҳар касе чашандаи [таъми] марг аст ва яқинан рӯзи қиёмат подошҳоятонро ба тамомӣ хоҳед гирифт; пас, ҳар киро аз оташ дур доранд ва дар биҳишт дароваранд, ҳатман, растагор шудааст; ва зиндагии дунё чизе ҷуз мояи фиреб нест.) (Сураи Оли Имрон, ояти 185)
Имон ба тақдири некӣ ва бадӣ:
Тақдир: Эътиқод ба ин ки ҳар чизе дар олам рух медиҳад Аллоҳ Таъоло онро медонад ва ин воқеъаҳоро дар лавҳи маҳфуз нигошта аст ва вуҷуди онро хоста ва онро офаридааст.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Бе тардид, Мо ҳар чизеро ба андоза офаридаем.) (Сураи Қамар, ояти 49)
- Имон ба тақдир чаҳор мартаба дорад:
Якум: Илми Аллоҳ Таъоло, аз ҷумлаи он илми пешини Ӯ ба ҳама чиз, пеш ва баъд аз он ки рух диҳад.
Далели он ин сухани Аллоҳ Таъоло аст: (Бе тардид, огоҳӣ [аз замони вуқуи] қиёмат [танҳо] назди Аллоҳ Таъоло аст ва [Ӯст, ки] борон нозил мекунад ва он чиро, ки дар раҳимҳост, медонад ва касе намедонад, фардо чи ба даст меоварад ва ҳеҷ кас огоҳ нест, ки дар кадом сарзамин мемирад. Ба ростӣ, ки Аллоҳ Таъоло донову огоҳ аст.) (Сураи Луқмон, ояти 34)
Дувум: Аллоҳ Таъоло инро дар лавҳи маҳфуз навишта аст, пас ҳар он чи рӯй дод ва рӯй хоҳад дод, дар китобе навишта шудааст.
Далели он ин сухани Аллоҳ Таъоло аст: (Ва калидҳо [ганҷинаҳо]-и ниҳон назди Ӯст [ва] ҷуз Ӯ [ҳеҷ кас] онро намедонад ва [Ӯст, ки] он чиро дар хушкӣ ва дарёст медонад ва ҳеҷ барге [аз дарахт] намеафтад, магар ин ки онро медонад ва ҳеҷ донае дар торикиҳои замин ва ҳеҷ тару хушке нест, магар ин ки дар китоби равшан [Лавҳи маҳфуз] қарор дорад.) (Сураи Анъом, ояти 59)
Севум: Ҳама чиз бо хости Аллоҳ Таъоло рух медиҳад, чизе аз сӯи Ӯ ё бандагонаш рух намедиҳад, магар бо хости Аллоҳ Таъоло. Ва банда ихтиёр, ирода ва хоҳиш дорад, аммо ин ирода ва хоҳиш рух намедиҳад, магар баъди хости Аллоҳ субҳонаҳу ва Таъоло.
Далели он ин сухани Аллоҳ Таъоло аст: (Барои ҳар яке аз шумо, ки бихоҳад роҳи ростӣ [ҳақро] дар пеш гирад, 28 Ва шумо [чизеро] намехоҳед, магар он ки Парвардигори ҷаҳониён [ирода кунад ва] бихоҳад 29.) (Сураи Таквир, оятҳои 28-29)
Чаҳорум: Имон ба ин ки ҳамаи коинот махлуқанд ва Аллоҳ Таъоло ҳамаро офаридааст. Ва Аллоҳ Таъоло зоту сифот ва ҳаракоти он мавҷудот ва ҳар чизе дар онҳо ҳастро офаридааст.
Далели он ин сухани Аллоҳ Таъоло аст: (Ва ҳол он ки Аллоҳ Таъоло [ҳам] шумо ва [ ҳам] он чиро анҷом медиҳед офаридааст.) (Сураи Соффот, ояти 96)

Ҷ: Қуръон каломи Аллоҳ Таъоло аст ва махлуқ нест.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Ва [эй Паёмбар] агар яке аз мушрикон аз ту паноҳ хост, пас, паноҳаш бидеҳ, то сухани Аллоҳ Таъолоро бишнавад,) (Сураи Тавба, ояти 6)
Ва дар ҳадис ривоят шудааст: "Ва фазилату бартарии каломи Аллоҳ бар дигар суханон, монанди бартарии Аллоҳ бар махлуқоташ аст". Ривояти Тирмизӣ.

Ҷ: Суннат ҳар гуфтор, амал, тақрир (ризоият), сифатҳои халқӣ (зоҳири ва баданӣ) ва ахлоқии Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) аст.

Ҷ: Ҳар он чизе, ки мардум аз пеши худ дар дин ворид кардаанд ва дар замони Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) ва асҳобаш вуҷуд надошт, бидъат аст.
- Онро қабул намекунем ва бояд онро рад кунем.
Ба далели ин сухани Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам), ки мефармояд: "Ҳар бидъат гумроҳӣ аст" Ривояти Абудовуд.
Ҳамчунин Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) мефармоянд: "Ҳар касе дар дини мо амалеро эҷод кунад, ки бар он фармони мо нест, пас он амал мардуд аст." Ривояти Муслим.
Мисол: Илова кардан ба ибодат, яъне бар ивази се бор, чаҳор бор шустани узвҳо дар таҳорат. Инчунин ҷашн гирифтани мавлуди Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам), зеро аз Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) ва асҳобашон чунин амал ривоят нашудааст.

Ҷ: Валоъ: дӯст доштани муъминон ва ёрӣ расондан ба онон аст.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Ва мардон ва занони муъмин дӯстони якдигаранд.) (Сураи Тавба, ояти 71)
Бароъ: бад дидани кофирон ва душманӣ бо онон аст.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Яқинан барои шумо дар [зиндагии] Иброҳим ва касоне, ки бо ӯ буданд, сармашқи хубе вуҷуд дорад; он гоҳ ки ба қавми худ гуфтанд: «Мо аз шумо ва аз он чи ғайр аз Аллоҳ Таъоло мепарастед, безорем; ба шумо кофир шудаем ва миёни мо ва шумо душманӣ ва кинаи ҳамешагӣ падид омадааст, то вақте ки ба Аллоҳи ягона имон оваред.») (Сураи Мумтаҳана, ояти 4)

Ҷ: Аллоҳ ғайр аз Ислом дигар динеро намепазирад.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Ҳар ки дине ғайр аз Ислом баргузинад, ҳаргиз аз ӯ пазируфта нахоҳад шуд ва дар охират аз зиёнкорон аст.) (Сураи Оли Имрон, ояти 85)

Ҷ: Мисоли куфр дар гуфтор: Дашном додани Аллоҳ Таъоло ё паёмбараш (Саллалоҳу алайҳи ва саллам).
Мисоли куфр дар амал: Бе эҳтироми ба Қуръон ё саҷда кардан ба ғайри Аллоҳ Таъоло.
Мисоли куфр дар эътиқод: Эътиқод ба ин ки касе (ё чизе) ғайр аз Аллоҳ Таъоло сазовори парастиш аст, ё ин ки офаридгоре ҷуз Аллоҳ Таъоло вуҷуд дорад.

Ҷ: 1. Нифоқи акбар (бузург): Он пинҳон кардани куфр ва зоҳир кардани имон аст.
Ин нифоқ инсонро аз Ислом берун мекунад ва он аз ҷумлаи куфри акбар аст.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Ҳамоно мунофиқон дар фурӯтарин дараҷоти дӯзаханд ва ҳаргиз ёваре барояшон нахоҳӣ ёфт.) (Сураи Нисо, ояти 145)
2. Нифоқи асғар (хурд) Монанди дурӯғ, ваъдахилофӣ ва хиёнат дар амонат.
Ин нифоқ инсонро аз Ислом берун намекунад ва он аз ҷумлаи гуноҳон аст ва соҳибаш дар маърази азоб қарор дорад.
Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) мефармояд: "Нишонаи мунофиқ се чиз аст: агар сухан гӯяд, дурӯғ мегӯяд ва ҳаргоҳ ваъда диҳад, хилофи ваъда мекунад ва ҳаргоҳ ӯро амин шуморанд, хиёнат мекунад". Ривояти Бухорӣ ва Муслим.

Ҷ: Муҳаммад (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) аст.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Муҳаммад ҳаргиз падари ҳеҷ яки аз мардони шумо [аз ҷумла Зайд] нест; балки расули Аллоҳ Таъоло ва хотами паёмбарон аст; ) (Сураи Аҳзоб, ояти 40)
Ва Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: "Ва ман хотами паёмбаронам ва баъд аз ман паёмбаре нест". Ривояти Абудовуд ва Тирмизӣ ва дигарон.

Ҷ: Муъҷиза: Ҳар чизи ғайри оддие, ки Аллоҳ Таъоло барои нишонаи ростгӯ будани паёмбаронаш ба онҳо додааст, монанди:
- Ду пора шудани моҳтоб барои Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам). Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Қиёмат наздик шуд ва моҳ [аз ҳам] шикофт.* Агар [кофирон] муъҷизае бубинанд, рӯ мегардонанд ва мегӯянд: «[Ин] Ҷодуе [ботилу] зудгузар аст.»* Онон [оёт ва нишонаҳои илоҳиро] дурӯғ мепиндоранд ва аз ҳавои нафси хеш пайравӣ мекунанд; ва ҳар амре [аз подошу кайфарҳои қиёмат] дар замони махсус ба худ қарор дорад.) (Сураи Қамар, ояти 1-3)
- Шикофта шудани дарё барои Мусо (Алайҳис-салом) ва ғарқ шудани Фиръавн ва лашкараш. Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Ва [ба ёд оваред] ҳангоме ки дарёро бароятон шикофтем ва шуморо наҷот додем ва фиръавниёнро, дар ҳоле ки [ба азоби онҳо бо чашми худ] менигаристед, ғарқ сохтем.) (Сураи Бақара, ояти 50)

Ҷ: Саҳоба касест, ки бо Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) вохӯрда, ба ӯ имон оварда ва дар ҳоли мусалмон будан вафот кардааст.
Мо бояд онҳоро дӯст дорем ва аз онҳо пайравӣ кунем, зеро онон баъд аз паёмбарон бартарин ва афзалтарини мардум ҳастанд.
Ва беҳтарини онон чаҳор халифаи рошидин ҳастанд:
Абубакр (разияллоҳу анҳу.)
Умар (разияллоҳу анҳу).
Усмон (разияллоҳу анҳу.)
Алӣ (разияллоҳу анҳу.)
Аллоҳ Таъоло дар бораи саҳоба (разияллоҳу анҳум аҷмаъин) мефармояд: (Ва пешгомони нахустин аз муҳоҷирону ансор ва касоне, ки ба некӣ аз онон пайравӣ карданд, Аллоҳ Таъоло аз онон хушнуд гашт ва онон [низ] аз Ӯ хушнуд шуданд ва барояшон боғҳое [дар биҳишт] муҳайё кардааст, ки ҷуйборҳо аз зери [дарахтони] он ҷорӣ аст, ҷовидона дар он хоҳанд монд. Ин ҳамон [растагорӣ ва] комёбии бузург аст) (Сураи Тавба, ояти 100)

Ҷ: Онҳо ҳамсарони Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) ҳастанд.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Паёмбар [дар тамоми умур] нисбат ба муъминон, аз худашон сазовортар аст [ва назар ва хосташ авлавият дорад] ва ҳамсарони ӯ [аз лиҳози ҳурмати издивоҷ дар ҳукм] модаронашон ҳастанд; ) (Сураи Аҳзоб, ояти 6)

Ҷ: Ҳаққи онон бар мо ин аст, ки онҳоро дӯст медорем ва аз онон пуштибонӣ мекунем ва душмани ононро душман медонем ва дар бораи онон зиёдаравӣ ва ғулув намекунем. Хонаводаи Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) ҳамсарону фарзандони ӯ, Банӣ Ҳошим ва Банӣ Мутталиб аз муъминон ҳастанд.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: ( ... ҷуз ин нест Аллоҳ Таъоло мехоҳад палидӣ [ва озори бегонагон]-ро аз шумо дур намояд ва комилан покатон гардонад.) (Сураи Аҳзоб, ояти 33)
Дар ҳадисе Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) мефармоянд: "Дар бораи аҳли байтам Аллоҳро бароятон ёдовар мешавам, дар бораи аҳли байтам Аллоҳро бароятон ёдовар мешавам, дар бораи аҳли байтам Аллоҳро бароятон ёдовар мешавам". Ривояти Муслим.

Ҷ: Вазифаи мо дар баробари онон аз он иборат аст, ки онҳоро эҳтиром кунем, дар ғайри гуноҳ ва маъсият ба суханашон гӯш диҳем. Ҳамчунин барояшон дуъо кунем ва онҳоро пинҳони насиҳат кунем ва бар зидди онон шӯриш ва исён накунем, магар ин ки куфри ошкорро дар онон бубинем.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Эй касоне, ки имон овардаед, аз Аллоҳ Таъоло ва паёмбар ва коргузорон [-у фармондеҳони мусулмони худ] итоат кунед ва агар дар чизе ихтилоф кардед, онро ба [Китоби] Аллоҳ Таъоло ва [Суннати] паёмбар бозгардонед. Агар ба Аллоҳ Таъоло ва рӯзи қиёмат имон доред, [яқин дошта бошед, ки] ин [бозгашт ва Қуръону Суннат бароятон] беҳтар ва хушфарҷомтар аст.) (Сураи Нисо, ояти 59)

Ҷ: Биҳишт аст. Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Аллоҳ Таъоло муъминони накукорро ба боғҳое [аз биҳишт] ворид мекунад, ки ҷӯйборҳо аз зери [дарахтони] он ҷорӣ аст.) (Сураи Муҳаммад, ояти 12).

Ҷ: Дӯзах. Аллоҳ Таъоло мефармояд: ( Пас аз оташе битарсед, ки ҳезуми он мардуму сангҳо ҳастанд ва барои кофирон омода шудааст) (Сураи Бақара, ояти 24)

Ҷ: Тарс: Тарсидан аз Аллоҳ Таъоло ва аз муҷозоташ аст.
Умед: Орзуи аҷру савоби Аллоҳ Таъоло ва раҳмату мағфирати Ӯ.
Далелаш ин сухани Аллоҳ Таъоло аст, ки: (Касонеро, ки онон мехонанд, худ [бо парастиш ва накукорӣ] василае [барои тақарруб] ба Парвардигорашон меҷӯянд [ва дар рақобатанд, то бидонанд] кадом як аз онон [ба парастиши Аллоҳ Таъоло] наздиктаранд ва ба раҳматаш умедворанд ва аз азобаш метарсанд; [чаро ки] бе тардид, азоби Парвардигорат ҳамвора шоистаи парҳез аст ) (Сураи Исро, ояти 57)
Ва Аллоҳ Таъоло мефармояд: ([Эй Паёмбар] Ба бандагонам хабар бидеҳ, ки ман омурзандаи меҳрубонам (49) Ва ин ки азоби ман азобе дарднок аст .(50) (Сураи Ҳиҷр, ояти 49-50)

Ҷ: Аллоҳ, Ар-Рабб, Ар-Раҳмон, Ас-Самиъ, Ал-Басир, Ал-Ъалим, Ар-Раззоқ, Ал-Ҳай, Ал-Ъазим, Ал-Ҳаким ... ва дигар номҳои нек ва сифатҳои воло.

Ҷ: Аллоҳ: Маънояш илоҳе аст, ки ба ҳақ ва ба танҳоӣ ва бидуни шарик парастида мешавад.
- Ар-Рабб (Парвардигор): Офаридгор, молик ризқдиҳанда ва тадбиркунандаи ягона ва бешарик.
- Ас-Самиъ: Он ки шунавоияш ҳама чизро фаро мегирад ва ҳама садоҳоро новобаста аз тафовут ва гуногунияш мешунавад.
- Ал-Басир: Он ки ҳама чизро мебинад ва ҳама чизҳои хурду бузургро мебинад.
- Ал-Ъалим: Он ки илмаш ҳама чизро фаро гирифтааст, ҳар он чи дар гузашта рух додааст ё дар ҳоли ҳозир ё дар оянда рух медиҳад.
- Ар-Раҳмон: Он ки раҳматаш ҳама мавҷудоти зиндаро фаро гирифтааст, Пас ҳама бандагону махлуқот таҳти раҳмати Ӯ қарор доранд.
- Ар-Раззоқ: Он ки ризқу рӯзии ҳама махлуқот, аз ҷумла инсон, ҷин ва ҳайвонот бар уҳдаи Ӯст.
- Ал-Ҳай: Зиндае, ки намемирад, дар ҳоле, ки ҳама офаридаҳои Ӯ мемиранд.
- Ал-Ъазим (Бузург): Он зоте, ки тамоми камолот ва азамату бузургиро дар номҳо ва сифатҳо ва корҳояш доро аст.
- Ал-Ҳаким: Он ки офаридагонашро ба устуворӣ, диққат ва некӯйи офаридааст ва дар офариниш ва амраш дорои ҳикмат аст.
- Ҳикмат - гузоштани ҳар чиз дар макони муносибаш ва таъйини мавқеи дурусти онҳо аст.

Ҷ: Онҳоро дӯст медорем ва дар масоил ва навозили шаръӣ ба онҳо муроҷиат мекунем ва аз онҳо танҳо ба некӣ ёд мекунем ва ҳар ки онҳоро ба бадӣ ёд кард, ӯ дар роҳи дуруст нест.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Аллоҳ Таъоло мақом [-у дараҷот]-и касоне аз шуморо, ки имон овардаанд ва касонеро, ки илм дода шудаанд, боло мебарад ва Аллоҳ Таъоло ба он чи мекунед, огоҳ аст) (Сураи Муҷодала, ояти 11)

Ҷ: Онон муъминони парҳезгоре ҳастанд, ки аз суннати Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) пайравӣ мекунанд.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Огоҳ бошед! Дӯстони Аллоҳ Таъоло на тарсе хоҳанд дошт ва на андуҳгин мешаванд (62) [Ҳамон] Касоне, ки имон оварданд ва парҳезгорӣ мекарданд.63) (Сураи Юнус, оятҳои 62-63).

Ҷ: Имон қавл ва амал ва эътиқод аст.
- Имон - гуфтан ба забон, бовар ба қалб ва амал бо аъзо ва ҷавориҳ аст.
- Дар ҳадис аз Абуҳурайра (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: "Имон ҳафтоду чанд - ё шасту чанд - шоха дорад, ки болотарини он гуфтани "Ло илоҳа иллаллоҳ" ва кӯчактарини он дур кардани (чизҳои) зараррасон аз роҳ аст ва ҳаё шохае аз имон аст." Ривояти Муслим.

Ҷ: Имон бо тоат зиёд мешавад ва бо гуноҳу маъсият кам.
- Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Бе тардид, муъминон [-и ҳақиқӣ] касоне ҳастанд, ки чун ёди Аллоҳ Таъоло мешавад, дилҳояшон ҳаросон мегардад ва чун оёташ бар онон хонда мешавад, бар имонашон меафзояд ва бар Парвардигорашон таваккал мекунанд.) (Сураи Анфол, ояти 2)

Ҷ: Ин аст, ки Аллоҳро тавре ибодат куни, ки гуё Ӯро мебинӣ, агар Ӯро набинӣ, Ӯ туро мебинад.

Ҷ: Амалҳо бо ду шарт пазируфта мешаванд:
1. Агар холис ба хотири Аллоҳ бошанд.
2. Агар мувофиқи суннати Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) анҷом дода шаванд.

Ҷ: Таваккал, яъне эътимод ба Аллоҳ Таъоло дар ба даст овардани манофеъ ва дур кардани зиёнҳо бо истифода аз сабабҳо.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Ва ҳар кас бар Аллоҳ Таъоло таваккал кунад, пас, ҳамон ӯро кофӣ аст.) (Сураи Талоқ, ояти 3).
(Ҳасбуҳу) яъне барояш кофӣ аст.

Ҷ: Амри ба маъруф, яъне амр ба ҳар чизе, ки итоат барои Аллоҳ азза ва ҷалла аст. Наҳйи аз мункар, яъне манъ намудан аз ҳар чизе, ки маъсияти Аллоҳ азза ва ҷалла бошад.
Аллоҳ Таъоло мефармояд: ([Эй уммати Муҳаммад] Шумо беҳтарин уммате ҳастед, ки барои мардум падидор шудаед: Ба кори нек фармон медиҳед ва аз кори нописанд бозмедоред ва ба Аллоҳ Таъоло имон доред;) (Сураи Оли Имрон, ояти 110).

Ҷ: Аҳли суннат ва ҷамоат касоне ҳастанд, ки дар гуфтор ва кирдор ва эътиқодашон бар ҳамон равиши Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) ва асҳоби эшон ҳастанд.
Ин гурӯҳ ба хотири пайравияшон аз суннати Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) ва тарки бидъат карданашон, "Аҳли суннат" номида шудаанд.
Ва ба хотири ҷамъ омаданашон бар ҳақ ва пароканда нашуданашон "Ҷамоат" номида шудаанд.
- Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: "Банӣ Исроил бар ҳафтоду ду гурӯҳ тақсим шуданд ва уммати ман бар ҳафтоду се гурӯҳ ҷудо хоҳанд шуд, ҳама дар оташанд, ҷуз як гурӯҳ". Гуфтанд: Он гурӯҳ кадом аст, эй Расули Аллоҳ? Фармуданд: "Онҳо бар ҳамон роҳе ҳастанд, ки ман ва асҳобам бар он ҳастем". Ривояти Тирмизӣ.